|
آیینه های خیال در «آیینه های خیال» تصوّر حقیقت منعکس است نه تصویر واقعیت!
| ||
|
باران! ای الههی شعرهای خیس من ای شهزاده شهر خیالات دور و دیر باران! تو در ترنّم ساده ی بی رنگ خویش در تبسّم موّاج برکه ها آنجا که درختان احساس آب می خورند، آنجا که بادبادک ها در فضای خالی دلم تاب می خورند، آنجا که شور کودکانه با سرشک آسمانی ات ترانه ی «باز باران...» را ساز می کند، باران! تو و تنها تو یی که دلم را و تنهایی ام را از شوق شکفتن از حسّ بودن و از آرزوی عشق، سر شار می کنی. باران! دست های لطیفت -آن دست های اثیری را - که در رقصی موزون و بی سکون گونه های زردم را می نوازد، به من ببخش و این گندمزار خشکیده را به طراوتی دوباره سبز کن. و بهار را در من -آینه در آینه - تکرار کن. دست های پر شکوفه ات، باغ را بهار را و مرا – که آخرین روز زمستانم و آخرین فصل سرد تنهایی- ارزانی باد. باران! مرا از یاد مبر مرا در فراموشی -در قحط سال حادثه- در بیابان طلب، از یاد مبر... باران! امروز دیگرگونه بوده ای و بهار را نه چونان نشانه ای كه بسان بهانه ای گریسته ای و موج را تا اوج تا بی كرانگی تا مرزهای مبهم اندیشه تا فضای خالی خیال بركشانده ای. و من، مبهوت و ناشكیب چون تخته پاره ای كه از شوم حادثه ای برجای مانده است در حجم خیس تو در خویش رفته ام نا «بـود» گشته ام باران! اكنون بخوان مرا! با صوت دلنشین با نم نم خوشت با نغمه های پاك باران! بخوان مرا از خود بدان مرا زیرا در این «شدن» من خویشتن نیم یك قطره گشته ام چون قطره قطره ات بی رنگ گشته ام. [ چهارشنبه 12 بهمن 1390 ] [ 09:55 ب.ظ ] [ علی صالح پور ]
|
درباره وبلاگ  _________________ ------------------------------- | |
| [ طراحی : میهن اسکین ] [ Weblog Themes By : MihanSkin ] | ||