تبلیغات
آیینه های خیال
 
آیینه های خیال
در «آیینه های خیال» تصوّر حقیقت منعکس است نه تصویر واقعیت!
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : علی صالح پور
نویسندگان
نظرسنجی
حسی که از «باران» به شما منتقل میشه چه حسیه؟








تلویزیون آنلاین
چهارشنبه 12 بهمن 1390 :: نویسنده : علی صالح پور

باران!

ای الهه­ی شعرهای خیس من

ای شهزاده شهر خیالات دور و دیر

باران!

تو در ترنّم ساده ی بی رنگ خویش

در تبسّم موّاج برکه ها

آنجا که درختان احساس

                          آب می خورند،

آنجا که بادبادک ها در فضای خالی دلم

                                      تاب می خورند،

آنجا که شور کودکانه با سرشک آسمانی ات

ترانه ی «باز باران...» را ساز می کند،

باران!

تو و تنها تو یی که

                 دلم را

                و تنهایی ام را

                       از شوق شکفتن

                               از حسّ بودن

                               و از آرزوی عشق،

                                    سر شار می کنی.

باران!

دست های لطیفت

-آن دست های اثیری را -

که در رقصی موزون و بی سکون

     گونه های زردم  را می نوازد،

                              به من ببخش

و این گندمزار خشکیده را

                     به طراوتی دوباره سبز کن.

و بهار را در من 

                      -آینه در آینه - تکرار کن.

دست های پر شکوفه ات،

                        باغ را

                        بهار را

                        و مرا – که آخرین روز زمستانم

                        و آخرین فصل سرد تنهایی-

                                                         ارزانی باد.

باران!

مرا از یاد مبر

            مرا در فراموشی

       -در قحط سال حادثه-

                                 در بیابان طلب،

                                        از یاد مبر...

باران!

امروز دیگرگونه بوده ای

و بهار را نه چونان نشانه ای

                        كه بسان بهانه ای

                                   گریسته ای

                                      و موج را

                                   تا اوج

                                   تا بی كرانگی

                                   تا مرزهای مبهم اندیشه

                                   تا فضای خالی خیال

                                              بركشانده ای.

و من،

مبهوت و  ناشكیب

         چون تخته پاره ای

كه  از شوم حادثه ای  برجای مانده است

                          در  حجم خیس تو

                             در خویش رفته ام

                                  نا «بـود» گشته ام

باران!

اكنون بخوان مرا!

           با صوت دلنشین

                با نم نم خوشت

              با نغمه های پاك

باران! بخوان مرا

     از خود بدان مرا

     زیرا در این «شدن»

            من خویشتن نیم

               یك قطره گشته ام

                  چون قطره قطره ات

                              بی رنگ گشته ام.





نوع مطلب :
برچسب ها :
سه شنبه 4 بهمن 1390 :: نویسنده : علی صالح پور

چشم هایت،
              چشم هایم،
                    در میان قاب خیس پنجره
خیره و بی گفت و گو
گریه را پس می زنند

                     و نگاه دیگری

                                   -که نگاه دیگری است-
            از فراز آسمان
           خنده می بارد به روی شمعدانی هایمان

                    خنده­ ای از جنس آب

                           خنده ای با نقش لب

                                          روی شیشه 

                                               در اوج تب.





نوع مطلب :
برچسب ها :
سه شنبه 27 دی 1390 :: نویسنده : علی صالح پور

زیر باران

روی بوم

می کشم نقشی سیاه از زندگی

- این چه نقش است؟

- نقش شوم!

نقش آن دیو سیاه شاخدار

با دو دندانی که دارد رنگ خون.

- این همه تلخ و عبوس و پر هراس!

- آری آری ناگزیرم

من اسیرم

روزها در زیر باران

شب درون باتلاقی از خیالات عفن

این چنین باید کشم

دردی از این نقش­ها

نقشی از آن دردها

- چیست نقش درد

از چه باید ناگزیر این نقش ها را نقش کرد؟

ما مگر کاری نداریم جز که غم؟

- کارها داریم ما، اما.... ولی ....

- از چه امّا....؟

آن چنان که گفته­اند:

غیر مرگ و نیستی، چاره دارد هرچه هست.

- راست می گویند

مرگ را هم چاره هست... امّا... چه سخت!

درد را ...

لیکن اصولاً چاره نیست

حتی فراموشی ندارد درد نیز

ناگزیرم، ناگزیری ... ناگزیرانیم بی تردید و شک

باید

هر روز و شب

زیرباران

روی بوم

نقشی از تکرار باید نقش کرد

نقشی از دیوسیاه دردها

نقشی از کابوس این شبگردها

و...

در نظر سنجی شرکت کنید..................... (--> ستون سمت چپ)





نوع مطلب :
برچسب ها :
جمعه 9 دی 1390 :: نویسنده : علی صالح پور


 
ای آن که  توئی بهانه ی عشق        گلبانک غـزل، ترانـه ی عشق
چون صبــح
  امید و  آرزویی        در تیـــرگی شبــانه ی عشق
دوران خرد گذشته دیری است       اینک من واین زمانه ی عشق
مهتاب شبــی به ساحـل غـم        گفتـی به دلم
  فسانه ی عشق
حاشا که
  ســر از درت  بتابم        کانجا بــوَدَم ستـانه ی عشق
بر شاخه خشک و بی بر از تو        بشکفته مــرا جوانـه ی عشق
تا روز پسیـــن عمـر
 عــالم         همواره تویی بهـانه ی عشق 

 





نوع مطلب :
برچسب ها :
شنبه 3 دی 1390 :: نویسنده : علی صالح پور

دور از تو

دلم از آرزو پر است

و چشمانم از نرگس و نسرین و نسترن

شاید خماری مستانه ی سحر

چون لاله و لادن

از چشمانِ دلخونِ من

هرگز جدا نمی شوند





نوع مطلب :
برچسب ها :
جمعه 11 آذر 1390 :: نویسنده : علی صالح پور

در  شکفتن های گل های  بهـار     راز مرگی هست پنهان هوش دار!

در پـس رنگیـن کلاه  و تاج گل     هست  جور خشکی  و بیـداد خار

خنده ها را عاقبت  گریانی است     نیست جز حسرت تو را  پایان کار

ای دل غمــدیده ی با غـم عجین!

زین سخن  باید  تو را  بس  اعتبار





نوع مطلب :
برچسب ها :
پنجشنبه 10 آذر 1390 :: نویسنده : علی صالح پور

این روزها

نبضم نمی زند

قلبم نمی تپد

دستم نمی رود اصلا به کار دل

انگار مرده ام

گویی فسرده است خون در رگان من

دارم هبوط را

احساس می کنم

و رؤیاهای قدیمی را

در پیچ و تاب ذهن نَمور خویش

چون قصه های کودکی

تکرار می کنم

تکرار می شوم

تکرار بی سبب! !





نوع مطلب :
برچسب ها :
پنجشنبه 19 آبان 1390 :: نویسنده : علی صالح پور

خود را ورق می زنم

مرور می کنم

 لحظه های خاکستری ام را

وسیاهی مشق های خط خورده ام را

خلاصه می شوم در قطره ی اشکی

فرو می چکم

و کودکی ام

چونان خیالیمحو

در چشمان دریایی ام غوطه می خورد

-         کمک! کمک!

مرا می خواهد

و می خواهد مرا

با خود غرق تمنایی کند که نیست

و تا بی کرانه ای ببرد که هست.

کودکی معصوم من نمی داند

سال هاست مرده است

 و سنگ قبرش بر دلم سنگینی می کند.

-         کمک! کمک! 





نوع مطلب :
برچسب ها :
پنجشنبه 21 مهر 1390 :: نویسنده : علی صالح پور

من از این تنهایی

            که گریبان مرا می گیرد

                               گله دارم به خدا!

در دلم می گویم:

               کاش تنهایی من، کَمَکی تنها بود!

                            تا که یک لحظه مرا می فهمید؛

                            تا که در تیرگی و پوچی خود،

                                          رنگ احساس مرا هم می دید.

پشت دیوار غم و حسرت و ترس

          نحس تنهایی من زوزه کشید؛

                 و دل ترد و بلورین مرا همچو حباب

                                       خرد و ناچیز نمود و زد و رفت. 





نوع مطلب :
برچسب ها :
سه شنبه 29 شهریور 1390 :: نویسنده : علی صالح پور


خنــــــده از لب های من کوچـــیده است

افعی غم  بـــــــر تنــــم پیچیـــده است

برق شـــــادی رفته از چشـــــــمان من

اشک ســـــیل آسا از آن جوشیــده است

سینه ام آتشفشـــــــان حســـــرت است

دود آهــــــــم بر فلک گردیــــده است

خاطراتـــــــــم رنگ خاکســــتر شدند

آرزویـــــــــم در قفس پوسیـــده است

نقـــــش رؤیا بر کــــف آبی نوشــــت

دست احساســــــم که بــد لرزیده است

نوبهــــارعشق من پژمــــرد از باد خزان

آسمان گویی که برف نفرتـی باریـــده است 





نوع مطلب :
برچسب ها :
یکشنبه 27 شهریور 1390 :: نویسنده : علی صالح پور


شب های بی ستاره چه غمگین و تیره است 

 افسوسِ بی کسی به دلم سخت چیره است

با چشم  خیس و پر آتش چه  جای  خواب! 

 خوابم  حرام و خوشی  چون  کبیره  است

از دست  رفته  کار  و مرا پای گشته سست

چشمم ولی  همیشه به  در گاه  خیره  است

چون روز  تیره بختی ام  این شام  سردِ غم

پایان  نمی پذیرد و جانم  چه  تیره    است






نوع مطلب :
برچسب ها :
شنبه 19 شهریور 1390 :: نویسنده : علی صالح پور

کیست که می گوید:
«پایان شب سیه سپید است.»
من در انتهای کوچه ی شب،
در بن بستِ «آرزو»،
این دروغ بزرگ را
این دلخوشی کودکانه را
آزموده ام؛
و سیاهی را
در سی آهی که ماه تا ماه
از دل سوخته بر  می کشم
در چشمان شور بخت خویش
گریسته ام.
من التیام زخم های روح شبگردم  را
در نمک سوزِ اشک مهتاب
جستجو کرده ام
اما دریغ!
آب شدن ستاره ی سحری
- این راز مگوی من-
در کوره ی شفق
دیگر
تأسفی را برنمی انگیزد
دیگر
خوابی را بر نمی آشوبد.






نوع مطلب :
برچسب ها :
سه شنبه 8 شهریور 1390 :: نویسنده : علی صالح پور

آری!
حدسم درست بود.
دستان زمخت تاریکی
آغشته به خون سیاه هزار ساله ای بود

               
که از رگ های خشکیده ی من
                                                
می جوشید
و من
در آستانه ی اسطوره های خواب آلود
پدرم را دیدم
و پدرهای پدرم را
             
دیدم که با موهایی پُر معنی
                      -قدیس وار، ولی عبوس و خشک-
                                                  
ایستاده بودند
                                                
و انتظار را انتظار می کشیدند،
                                                                                    
اما در «ناگهانی» بی هنگام
تاریکی در چشمان من گم شد
                                
و
                                 
لحظه ای که «همیشه» بود،
                                                             
برقی زد  

                                                     و چارسوی جهان را
                                                                        
بی سو کرد.
                          
آغاز به انجام رسید.
                                       
و من همینجا
                                                    
و همین حالا
                                                       
در رؤیای خویش

                                                              
محو تماشای تو شدم.





نوع مطلب :
برچسب ها :
چهارشنبه 2 شهریور 1390 :: نویسنده : علی صالح پور

سکوت
در تنهایی چشمان من
آواز می ریزد
             _
آهسته و روان_
 
چون خاطره ای دور
چون ستاره ای کم سو.
و لحظه ها
سرشار می شوند؛
                  
از حضور اقاقیا
                  
از عطر سرد آویشن
فصل رویش دستان آرزو،
آغاز می شود.
          
و
هنگام شکفتنِ گل لبخند
جای هر شبنم
              
بوسه ای می روید.
نیاز و ناز دست در دست هم
      
پیچک وار
از قلب نیلوفران آبی
تا آسمان سرخابی سپیده دم
«
رقص کنان ساغر شکرانه» می زنند
و من ....
        
دوباره متولد می شوم.





نوع مطلب :
برچسب ها :
شنبه 29 مرداد 1390 :: نویسنده : علی صالح پور

در سحرگاه تیرگی،
پنهان ز چشم ها
در جامه ی ریا
دستی به دسته ی شمشیر می رسد
 
و ناگهان،
شمشیرِ کور و کر
شمشیر فتنه گر
 - 
عریان و بی حیا -
چون مار گرزه سر
آرام می خزد.

   در سجدگاه عشق، مردی نهاده سر

ابلیس جهل و خشم
امّا کشیده قد،
        
فرمان نمی برد ز کس
                 
جز از زبان دشنه ای
                                          
که به خونِ عدالتِ معصوم تشنه است.
    
با ضربتی،
              
جهالت پر خشمِ ناشناخت
 
کاینک به جور و ننگ، آلوده دامن است
سرو تناورِ حق را در خون نشاند
                                         
و
                                           
رفت

                                                         روحِ بلندِ سبزیِ عالم به آسمان.






نوع مطلب :
برچسب ها :


( کل صفحات : 2 )    1   2   
.: Weblog Themes By 20Temp.com :.
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :



_________________

-------------------------------
__________________________ __________________________ _________________________________
 
 
[ طراح قالب : بیست تمپ ]             [ Design By : 20Temp.com ]